“Ἀχήεις τέττιξ, δροσεραῖς σταγόνεσσι μεθυσθείς,  ἀγρονόμαν μέλπεις μοῦσαν ἐρημολάλονἄκρα δ᾽ ἐφεζόμενος πετάλοις, πριονώδεσι κώλοις  αἰθίοπι κλάζεις χρωτὶ μέλισμα λύρας.ἀλλά, φίλος, φθέγγου τι νέον δενδρώδεσι Νύμφαις  παίγνιον, ἀντῳδὸν Πανὶ κρέκων κέλαδον,ὄφρα φυγὼν τὸν Ἔρωτα, μεσημβρινὸν ὕπνον ἀγρεύσω  ἐνθάδ᾽ ὑπὸ σκιερᾷ κεκλιμένος πλατάνῳ.”