“Ἔγχει, καὶ πάλιν εἰπέ, πάλιν, πάλιν “Ἡλιοδώρας”  εἰπέ, σὺν ἀκρήτῳ τὸ γλυκὺ μίσγ᾽ ὄνομα:καί μοι τὸν βρεχθέντα μύροις καὶ χθιζὸν ἐόντα,  μναμόσυνον κείνας ἀμφιτίθει στέφανον.δακρύει φιλέραστον ἰδοὺ ῥόδον, οὕνεκα κείναν  ἄλλοθι, κοὐ κόλποις ἁμετέροις ἐσορᾷ.”